Nieuwsbrief

Het is alweer een tijdje geleden dat ik in India ben geweest, maar dat wil niet zeggen dat ik niet dagelijks met de projecten van Stichting Duniya bezig ben.
Iedere dag is er druk verkeer via de email en what’s app. Onze collega’s in India houden ons goed op de hoogte en we bespreken leuke en minder leuke dingen met elkaar.

Ondertussen gaat in Nederland de fondsenwerving onverminderd door. Wist je dat Stichting Duniya maandelijks € 3000,00 nodig heeft voor het draaien van de school, het betalen van de leraren, maaltijden voor kinderen, medische zorg waar nodig, de ouderen dagopvang, Duniya Generation en het atelier.

We blijven zoeken naar creatieve manieren om voldoende fondsen te ontvangen zodat we door kunnen gaan met onze werkzaamheden. Dit jaar bestaan we 20 jaar en we willen graag nog 20 jaar door gaan!

Het was weer een mooi jaar met mooie acties voor Duniya, dat vind ik echt geweldig! Dank daarvoor.
Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen en het allerbeste voor 2017.

Hartelijke groet,

Debby

link naar nieuwsbrief: http://us12.campaign-archive1.com/?u=08a941ef26cda0110df03141c&id=699d226948

nieuwsbrief

 

20 Jaar Duniya – het verhaal van Preity

Preity was een jaar of 2 toen ik haar ontmoette en iedereen die mijn blog wel eens leest of mijn Facebook pagina volgt, weet dat dit kleine meisje mijn grote vriendin in India is. Vanaf het moment dat Preity en ik elkaar zagen was het raak. Haar grote onderzoekende ogen, ontwapenende glimlach en ondeugende koppie…. ik wilde meteen vriendinnetjes met haar worden.
Afbeelding
Ik ontdekte al gauw dat Preity niet kon lopen, maar waarom niet kon niemand me vertellen. Ook haar moeder Shanti kon niet meer zeggen dan “gebrek aan zuurstof bij de geboorte”. Geen geboortebewijs of doktersrapport om dat aan te tonen. Ik weet niet eens wanneer Preity jarig is! Oefenen om te leren lopen, dat deed Preity wel. Vele fysiotherapeuten hebben haar geholpen, maar toch bleef echt zelf lopen uit.
Afbeelding
Toen Preity groot genoeg was om naar school te gaan kwam ze naar Duniya Education. Een verlegen meisje dat nauwelijks praatte, veranderde in een vrolijke meid dat gek was op naar school gaan en nieuwe dingen leren. Met sprongen ging Preity vooruit, een genot om te zien!
Afbeelding
Het enige wat bij Preity als een zwarte wolk boven haar bleef hangen was het niet kunnen lopen. Preity was er niet minder vrolijk om, maar je merkte aan alles dat ze zo graag wilde! Tijdens mijn bezoek in 2011 besluiten we samen met Preity en haar ouders om eens goed onderzoek te verrichten om erachter te komen wat er nou echt aan de hand is. Preity is gemotiveerd en we maken een afspraak bij Kiran Centre een centrum gespecialiseerd in kinderen met een handicap en met name in kinderen met Cerebral Palsy, want dat is toch waar we aan denken.
“Celebral Palsy is een soort verlamming van (een groep) spieren. Het is geen ziekte, maar een aandoening die specialistische behandeling vereist om ernstigere zaken te voorkomen’.
Oorzaken (vaak onbekend)

  • Letsel of gebrek aan zuurstof voor of tijdens de geboorte
  • Vroeggeboorte
  • Ziekte of infectie gedurende de eerste vijf levensjaren
  • Dus risico’s voor, tijdens en na de geboorte

We maken 2 MRI scans en daaruit blijkt dat het geen CP is, en dat terwijl alle doktoren dat toch wel dachten. Er blijkt een vernauwing te zijn van de zenuwen hoog in Preity’s nek. Deze vernauwing opereren blijkt zeer risicovol en wordt ons zeer afgeraden. Wat wel mogelijk is, is het oprekken van Preity’s spieren in haar onderbenen zodat ze plat op haar voeten kan staan. Dit zal het lopen vergemakkelijken al zal een lange revalidatie moeten volgen, want ze moet opnieuw gaan leren lopen. De dokter gebruikt Preity’s pop om de operatie uit te leggen.

Eind december is het zover! Preity wordt geopereerd en verblijft na de operatie in de woning van onze schooldokter. Daar wordt ze 24 uur per dag verzorgd door Meena een dochter van onze lerares. Preity’s moeder heeft nog andere kinderen om voor te zorgen en Preity kan na de operatie absoluut niet in het kleine huisje van haar ouders wonen.

Door de goede zorgen van Meena knapt Preity snel weer op! Ze is dolblij met het radiootje dat ze van haar schoolmeester Raj heeft gekregen.

Het is nu oktober 2012. Zie ons gaan! Stapje voor stapje laat Preity me trots zien wat ze al kan.

Ik ga mee met Preity naar Kiran Centre, sinds de operatie gaat ze hier naar school toe en krijgt ze fysiotherapie. Kiran Centre is dagelijks bijna 1 uur met de bus heen en ook weer bijna 1 uur terug. Preity maakt deze reis samen met medescholieren en klasgenootjes. Haar moeder brengt haar naar de bus en haalt haar weer op. Voor we weg gaan een dikke kus van haar jongere zusje die naar Duniya Education gaat.

Omdat de bushalte te ver lopen is gaan we nog met de rolstoel. Ondanks dat mama meeloopt, vraag ik nog even voor de zekerheid waar de bushalte precies is. “Voor het tabakswinkeltje, de bus stopt vanzelf als ze Preity zien”, aldus papa.


Daar is de bus!

Ik dacht dat het alleen reizen per bus veel te veel zou zijn voor Preity, maar niets is minder waar! In de bus is iedereen behulpzaam voor elkaar, want velen zitten in hetzelfde schuitje. Er liggen overal krukken en loophulpstukken in de bus. De rolstoel van Preity blijft bij haar moeder en als ze in Kiran uit de bus geholpen wordt staat daar haar meester klaar met haar rollator. Zelfstandig loopt Preity naar de centrale hal van Kiran Centre, daar wordt dagelijks de dag begonnen met een gebed, zang en meditatie.

Op eigen kracht wurmt ze zich tussen haar klasgenootjes.

Preity krijgt les in een vrolijk klaslokaal van een hele leuke meester en juf. Ik wil de les niet te veel verstoren, dus ik maak snel even 1 foto.

Om 10.15 uur mag Preity de klas uit om naar fysiotherapie te gaan.
De fysiotherapeut is een bekende! Voor Stichting Duniya behandelt hij ook diverse patiënten die rondom de school wonen.

De fysio is tevreden met Preity’s herstel en vertelt over haar doorzettingsvermogen. Haar rechterbeen is wat zwak, daarom een zak gewichtjes om haar been en 10 tellen omhoog houden maar. De ene keer tellen we in het Hindi tot 10, de andere keer in het Engels.

Samen oefenen, al heb ik het wel het gemakkelijkst! One-two-three-four…..


Tien tellen tenen vasthouden. Ek-do-tin-caar-paac-chah-saat-aath-nau-das

Na de fysio gaat Preity weer vrolijk verder op school. Handenarbeid staat op het programma. Snel weer even een foto maken voordat de les begint. Het leidt de schoolkinderen teveel af en dat begrijp ik goed.

Om 15.00 toetert de schoolbus luidt! Tijd om naar huis te gaan!

Ik zo blij dat ik met Preity mee ben geweest naar Kiran Centre. Hier werken mensen met zorg en liefde, precies wat al deze kinderen nodig hebben. Preity voelt zich hier duidelijk thuis, dat is aan alles te merken. Ze heeft vriendinnetjes, babbelt er vrolijk op los en kan zichzelf ook goed redden.
Ik ben blij dat Stichting Duniya voor haar de zorg en onderwijs kan betalen die ze nodig heeft om zich verder te ontwikkelen.
Maar! Preity is degene die vastbesloten is om te leren lopen. Preity reist 2 uur per dag naar het revalidatiecentrum/school. Preity is zichzelf aan het ontwikkelen tot een prachtige jonge meid met een stralende glimlach en ondeugende ogen. Wat ben ik toch trots op haar en wat heerlijk dat ze op de terugreis op mijn schoot kruipt. Mijn kleine grote vriendin.

April 2016:
Preity is geslaagd voor haar examen in de 3e klas van de basisschool (vergelijkbaar met groep 4 in Nederland). Haar vooruitgang qua lopen blijft zorgelijk en daar blijf ik van balen. Kiran Centre heeft de faciliteiten voor een gehandicapt kind, thuis zijn die er niet. Nu is Preity nog te klein om in Kiran Centre te wonen, daar is ze nu nog niet aan toe.
Op school doet ze het goed en ze heeft het naar haar zin, wat heerlijk voor haar!
IMG_8641
DSCN9357

We blijven Preity volgen en houden contact met haar familie en haar artsen in Kiran.

http://www.duniya.org

Zaterdag = Ouderendag

IMG_3881
Het is alweer een jaar geleden dat Nisha in Nederland was. Haar bezoek aan de dagopvang voor dementerende ouderen heeft Nisha geïnspireerd om hier in India ook mee aan de slag te gaan. In Nederland wordt de zorg voor ouderen  steeds minder, in de sloppenwijk Nagwa is de zorg voor ouderen nog nooit zo intens en liefdevol geweest! Een dagelijkse dagopvang is (nog) niet haalbaar, daarom staat nu de zaterdag in het teken van de ouderen die wonen rondom de school.
Nisha heeft (denkend aan Nederland) zorgvuldig een programma samengesteld, hierin betrekt ze haar collega’s, de schoolkinderen en zelfs de schoolarts! De zorg spat er vanaf, dit is echt een project waar Nisha heel lang van heeft gedroomd en over de opzet heeft ze goed nagedacht. Ik ben echt waanzinnig trots op haar.
SATURDAY ELEDERLY CARE PROGRAMME-page-001

Yoga, lunch, rusten, massage, knutselen, een bezoekje van de dokter en een uitje naar een boeddhistisch park. De foto’s zeggen genoeg!

IMG_2774IMG_2901
IMG_2805-1

IMG_0358
IMG_2890
IMG_2877
IMG_2814IMG_0035

IMG_1337
Wat is het toch bijzonder…. een kleine Stichting in Noord India, die grootse werkzaamheden verricht en het leven van andere mensen kleur geeft.
http://www.duniya.org


Werk gevonden!

Goed nieuws!

Het gezin van Madhu en Ashok ontvangt niet langer meer ons maandelijkse voedselpakket, ze kunnen hun gezin weer zelfstandig onderhouden.
Ik schreef eerder over Madhu en Ashok in mijn blog ‘werk gezocht’ https://debbyego.wordpress.com/2014/11/26/werk-gezocht/
IMG_5568

4 leerlingen van Stichting Duniya moeten om de school te bereiken een drukke weg oversteken. Ze wonen met verschillende families op een stukje grond net buiten de sloppenwijk Nagwa (waar onze school staat) en in die buurt is geen schooltje aanwezig.  De kinderen missen in hun families allemaal een vader of moeder of soms allebei. Ondanks dat er oom en tantes zijn worden deze 4 een beetje aan hun lot overgelaten. Daarom zijn we blij dat ze naar Duniya Education komen voor onderwijs en een gezonde maaltijd, maar dat moet wel op een veilige manier.

Ashok haalt nu dagelijks met zijn riksja de kinderen op en brengt ze weer naar huis. Dikke pret in de riksja! En ondanks dat Ashok niet lacht…. hij is echt blij met een eigen inkomen!

Madhu vertelde ons dat ze een baantje in de huishouding heeft gevonden. Samen verdienen ze nu genoeg om de huur te betalen en eten&drinken voor het gezin.

En het atelier Duniya Decoration….. daar werken momenteel 13 vrouwen aan een grote stapel bestellingen. Het gaat hartstikke goed met verkoop van de kleurrijke wollen dekens! (voor meer info debby@duniya.org)

IMG_5283

Fijne kerstdagen!

 

Geef nooit op!

Lieve collega’s en alle kinderen,

Ik wil jullie bedanken voor 2 geweldige weken in India. Ik ga naar huis met een blij gevoel en ik wil jullie graag vertellen waarom.

Elke dag weer zie ik met eigen ogen dat het dagelijks leven in Nagwa niet eenvoudig is. Velen van jullie moeten samen met de familie hard vechten voor een bestaan. Heel vaak zijn er geldzorgen en is er gebrek aan eten. In sommige families zijn er mensen ziek en sommige van jullie groeien op zonder een papa of mama. Toch zie ik dat de school iedere dag volstroomt met kinderen. Samen met de leraren werken jullie hard aan jullie toekomst. Ik vind jullie daarom allemaal helden en heldinnen!

Voor mij in dit klaslokaal zie ik een politieman, een verpleegster, een piloot, soldaten, zakenmannen en een minister. Ik weet zeker dat jullie allemaal succesvol gaan worden. Ik geloof daar in!

Lieve kinderen, zie Duniya Education als jullie school en vriend. Kom naar school om te studeren, maar ook om te praten als je zorgen hebt. Het maakt niet uit dat je een keer een misstap maakt….. Duniya Education zal jullie helpen, wees daarom niet bang om de leraren om hulp te vragen met wat voor probleem dan ook!

En lieve kinderen…..’Geef nooit op’. Dromen komen uit als je ze niet opgeeft.

Jullie zijn mijn inspiratie en ik zal altijd hard voor Stichting Duniya blijven werken. Voor mij geldt ook ‘Geef nooit op’.
IMG_5992

Werk gezocht!

15 kilo rijst
15 kilo meel
10 kilo aardappelen
5 kilo ui
5 kilo linzen
3 kilo suiker
1 liter olie
250 gram thee
1 kilo zout
1 kilo waspoeder
1 zeep
2 pakketje masala (kruiden)

Maandelijks ontvangen momenteel 20 gezinnen die rond de school wonen bovenstaand pakket van het Duniya Nutrition Fonds. Dit fonds helpt gezinnen die extra hulp nodig hebben om hun gezin te onderhouden. Vaak is het maandelijkse voedselpakket van tijdelijke aard, maar we hebben ook gezinnen waar dit echt niet bij kan. Ik ben bij de 20 gezinnen op bezoek geweest. Hierbij een selectie.
IMG_5568
De familie van Akash woont naast de school. In een klein kamertje wonen papa, mama en 4 kinderen. Het gezin heeft al jaren grote problemen omdat Madhu en Ashok uit liefde zijn getrouwd en daar zijn de hun beide families nog steeds op tegen. Het gezin moet daarom apart wonen en dat is niet gebruikelijk. Madhu verdient 1000 rupees per maand (16 euro) en dat gaat op aan de huur, haar man kan geen werk vinden. Het bed waar ze op zitten, daar slapen ze met het hele gezin op. Akash gaat via Duniya Generation naar school, hij wil politieman worden. Zijn zusje Kushi gaat naar Duniya Education.
Zodra papa een baan heeft gevonden gaan we kijken of ze het zonder het voedselpakket ook redden.

IMG_5582
We wandelen verder en kloppen aan bij Shivani. Haar man is overleden en ze draagt alleen de zorg voor haar 5 kinderen (1 kind was buitenspelen). 2 dagen in week werkt ze in een tempel. Daar bewaakt ze de schoenen van de tempelbezoekers. Haar zoontje Suraj gaat met haar mee en is daardoor 2 dagen per week niet op school. Shivani kan niet anders, Suraj krijgt voor zijn werk namelijk ook een beetje geld van de tempel. Dit heeft ze hard nodig.
IMG_5587Komal woont naast Shivani. Ook haar man is overleden. Op de foto 2 van haar kinderen, haar 3e kind was ook ergens buiten aan het spelen. Ze verdient een klein beetje geld met schoonmaakwerk in een school (1000 rupees per maand), maar daarmee kan ze haar gezin niet onderhouden.
IMG_5590
Oma Tara woont alleen en is erg verdrietig als we haar zien. Ze voelt zich eenzaam. Het eten is hard nodig, want een inkomen heeft ze niet. De buurtjes stoppen haar soms een nieuwe sari toe. Ze woont in haar eigen huisje, dus ze hoeft geen huur te betalen.
IMG_5595
Vrolijke Kisan is een student van Duniya Generation. Papa Laxman verkoopt ballonnen in de winkelstraat verderop, vaak gaat Kisan mee. Zijn vader wacht tot Kisan klaar is met school en ook naar huiswerkbegeleiding is geweest. Kisan heeft nog een zusje, zijn broertje Arjun is overleden aan tuberculose. Zijn moeder heeft geen inkomen.
In de winkelstraat waar Laxman werkt staan 7 ballonverkopers op een rijtje. In een wijkje verderop (waar ik altijd verblijf) komen heel veel bezoekers om bij de Ganges te bidden. Hier is geen ballonverkoper te vinden en dat heb ik Laxman verteld. Laxman en Kisan gaan een keer proberen in Assi Ghat hun ballonnen te verkopen. Wie weet levert het wat meer op, want van een salaris van nog geen 100 rupees (1,30 euro) per dag is het moeilijk een gezin te onderhouden.
IMG_5600De ouders van Kabooter wonen echt in een krot. Oma is blind, opa zorgt voor haar. Beide zijn voor mijn gevoel stokoud. Kabooter is een blind jonge dame die bij ons op school heeft gewerkt in de keuken, dat ging goed maar was ook erg gevaarlijk. Haar kleding kwam net iets te vaak te dicht bij de vlammen van het stoofje. In overleg hebben we besloten te stoppen. Kabooter hebben we in ruil daarvoor naar een speciaal blindeninstituut gestuurd waar ze intern heeft gewoond en braille heeft geleerd. Inmiddels is ze getrouwd en heeft een zoon. Omdat ze bij haar schoonfamilie woont zijn haar ouders nu echt op zichzelf aangewezen en daarom krijgen ze hulp van ons. Opa heeft gelukkig zijn humor niet verloren. Hij moest lachen toen ik zei: “eindelijk ontmoet ik in India iemand met dezelfde kleur haar”.
IMG_5606
Anshu en Ankita gaan naar Duniya Education. Mama is onlangs aan haar rug geopereerd en ook al gaat het beter met haar, ze kan nog steeds niet werken. Het tabakswinkeltje van haar man is gesloten omdat er geen klanten waren. Hij zoekt een nieuwe baan.
IMG_5626
Bobby en Oma Geeta wonen met zijn tweeën in een klein huisje niet ver van de school. Geeta knuffelt me vaak als ze me ziet. Als we op de grond in hun huisje zitten kruipt ze dicht tegen me aan. Hun situatie maakt me boos en verdrietig. Bobby zit in de Duniya Generation groep maar is vaak afwezig, dit komt omdat ze voor Geeta moet zorgen. Bobby’s moeder is overleden en Bobby’s vader is hertrouwd met een andere vrouw en kijkt niet meer naar Bobby om. Oma Geeta is zo goed als blind en heeft Bobby keihard nodig.
Het huis je van Bobby en Geeta staat op een super onhandige plek voor Geeta. Ze moet klimmen en klauteren om de voordeur te bereiken. Treurig allemaal.
Omdat er verder niets is voor Bobby en Geeta ondersteunen we beide dames wat meer. Geeta ontvangt van ons een klein pensioentje om de maandelijkse lasten van te kunnen betalen. Ze heeft daar haar leven lang hard voor gewerkt!
IMG_5628
Als we terug komen in de school krijg ik een kopje chai van Chanda. Ik slurp van mijn thee en zucht diep… het Duniya Nutrition Fonds en ik zullen nooit vrienden worden. Ondanks dat de gezinnen blij zijn met de steun die we geven… het voelt gewoon rot!

Banen wil ik! Werk voor de mensen die het zo nodig hebben. Een eigen inkomen, eigenwaarde en zelfvertrouwen, dat is wat deze gezinnen nodig hebben. Kon ik dat maar ruilen tegen 10 kilo aardappelen.

********************************************************
Het Duniya Nutrition Fonds heeft maandelijks 325 euro nodig.

Een heerlijke week!

De examens zijn afgelopen, de kinderen zijn naar huis. Klas 4 wordt gebruikt als ‘lerarenkamer’ en terwijl mijn collega’s de examens nakijken schrijf ik deze blog.
IMG_5470
Mijn bezoek aan Duniya begon op ‘Children’s Day’ een nationale feestdag in India. Met alle kinderen naar het park geweest om spelletjes te doen. De afgelopen jaren heb ik deze dag eigenlijk altijd meegemaakt. Ik kan er geen genoeg van krijgen. Dit jaar was ‘groene peper poepen’ voor mij het hoogtepunt. Wat grappig bedacht van de leraren!
IMG_4876
Dit jaar kregen de kinderen ook een beetje les in het park. Er was een minimarktje gemaakt waar de kinderen voor 5 rupees boodschappen konden doen. Biscuitjes en bananen waren er te koop. Ieder kindje moest zelf betalen en wisselgeld vragen. Het was super leuk. Wie geen geld bij zich had …. geen probleem, die stopte we een muntje toe van het wisselgeld.
IMG_4812Wat is het heerlijk om weer in India te zijn! Alle projecten op school lopen als een trein. Ik loop glimlachend rond en laat een (vrolijke) traan als Deepak van Duniya Generation mij toespreekt tijdens een speech. Hij had alles in het Engels uit zijn hoofd geleerd. Na de eerste woorden rolden de tranen over mijn wangen.
“ As we know every year, Debby you come to see and help us. So once again we welcome you in our world with a small song and dance dedicated to you”
En
“Seeing you among us is always a pleasant joy and surprise for all”
IMG_5303
Op school zijn dagelijks examens aan de gang. De voortgang van de kinderen wordt iedere 6 maanden getest. De kinderen van alle klassen zitten gemengd door elkaar zodat ze niet kunnen spieken. Ook voor de school zit een cluppie. Volgens iedereen was het examen super makkelijk!
IMG_5236
Ondertussen kookt Anju voor de kinderen. Ik blijf me verbazen over wat ze allemaal voor elkaar krijgt op dat kleine stoofje. Alles smaakt iedere keer weer heerlijk! De kinderen krijgen hun dagelijkse vitamines in ieder geval binnen.
IMG_5234
Zijn er ook zorgen?! Ja, die zijn er… in het atelier Duniya Decoration. Momenteel verdient het atelier niet genoeg geld om de boel draaiend te houden en daar balen we allemaal van. Asha rent van hot naar her op zoek naar klanten, maar zonder resultaat. Gelukkig hebben we 1 lichtpuntje …. een nieuw cafeetje vlakbij het atelier ondersteunt diverse goede doelen. Ze gaan nu ook spulletjes van ons atelier inkopen. We halen opgelucht adem!
Om weer wat nieuws te proberen zijn de dames een prachtig kleed aan het maken 150×150, helemaal van wol. Deze ga ik in Nederland proberen te verkopen. Na het weekend gaan we de prijs bepalen en zullen we de deken snel op de website zetten. Ideeën voor het atelier zijn welkom! De deuren willen we echt niet sluiten!
IMG_5283
Ik sluit mijn eerste week af met een bezoek aan Preity. Mijn grote vriendin groeit als kool en is super vrolijk. De cadeautjes voor haar en haar familie vallen in goede aarde. Het was een gezellig uurtje.
Maak ik me zorgen over haar vooruitgang qua lopen… JA.
Ben ik boos op haar moeder omdat Preity weer geen schoenen heeft … JA.
Maar de grote glimlach van Preity en haar lieve Engelse woordjes zorgen ervoor dat het we het super fijn hebben. Voor een discussie is geen ruimte en ik vind het voor nu wel even best.
Glimlachend loop ik naar huis en ik voel me super gelukkig. Dankzij Preity, dankzij top collega’s, dankzij vrolijke en gezonde schoolkinderen, dankzij een geweldig lopend project…. het was een heerlijke week!
IMG_5434
IMG_5448

http://www.duniya.org