Children’s day

Op 14 november vieren we in India ‘Children’s Day’. Het is de verjaardag van Indiaas eerste Minister President Jawaharlal Nehru en hij werd in de volksmond liefkozend ‘oom’ genoemd. Nehru was gek op kinderen en vertelde ‘zijn’ volk altijd om kinderen liefdevol op te voeden, omdat ze de toekomst zijn. 14 november staat dus in het teken van het kind. Geen les op school, maar spelen!
We beginnen op school (zoals gewoonlijk) met een gebed en het zingen van het Volkslied.

Vandaag krijgen de kinderen ook een verrassing. We hebben een grote donatie gekregen na een sportieve inzamelingsactie afgelopen zomer. Hiervan heb ik allemaal sportattributen gekocht. Hockeysticks, badmintonrackets, cricket, frisbees en voetballen. Daarnaast ook nog educatief speelgoed voor de kleinste kinderen op school zoals een legpuzzel van het alfabet en speelgoed. We zijn er heel erg blij mee.

De kinderen uit klas 3 en 4 gaan hockeyen en cricket spelen op het veldje bij de moskee. Klas 1 en 2 gaan in het park knutselen en badmintonnen. In het park zijn balspelen niet toegestaan. Voordat we vertrekken legt Nisha uit dat een hockeystick niet gemaakt is om elkaar mee te slaan of een koe, alléén een bal!

Daar gaan we dan! Netjes in een rij naar de moskee.

De kinderen krijgen hockeyles van de vader van lerares Nisha. Hij heeft zelf hockey gespeeld en is zelfs bevriend met een oud hockey international!

Wat een heerlijke chaos op het stoffige veldje.

De hockeymeisjes!

De jongens vinden cricket interessanter dan hockey. Dwars door alle hockey spelende kinderen wordt een cricketveld aangelegd. Ballen vliegen ons om de oren, maar er gebeuren gelukkig geen ongelukken!

Ondertussen wordt in het park (waar het heerlijk rustig en stofvrij is!) lekker badminton gespeeld.

Wat een feest voor de kids om veilig te kunnen rondrennen zonder in een koeienvlaai te stappen of omver gereden te worden door een riksja of motorbike.

We spelen winkeltje met plastic groente en fruit, maar wel met écht geld uit mijn portemonnee. 15 rupees voor een ananas, belachelijk duur Gelukkig krijg ik de druiven voor 8 rupees per kilo, in plaats van 10 rupees.

Klas 3 en 4 komen ook naar het park toe. We verzamelen alle kinderen om met elkaar wedstrijdjes te gaan doen. Hardloopwedstrijdjes, maar ook zaklopen. Winnaars van de wedstrijdjes kunnen een gewilde prijs winnen…..een schoolschrift! Wat hebben we toch een stel ijverige studenten.

Mithun laat zijn klasgenoten met een grote afstand achter zich. Hij is echt razend snel!

Ik lijk wel een badmeester zo bovenop de glijbaan. Een prima plek om te genieten van de wedstrijdjes en de vrolijke kids en die plezier hebben.

De zaklopers moeten in hun races naar mij toe hobbelen. Haha, wat geweldig leuk is dit toch! Kleine Krishna is de brand in zijn huisje haast alweer vergeten. Hij heeft nieuwe kleren, nieuwe boeken en ook thuis hebben zijn ouders al weer veel spulletjes op orde.

Een dag na Children’s Day staat er een kritisch artikel in de krant. Een activist schrijft dat India zich tegen over oud Minister President Nehru moet schamen. Wat nou, Children’s Day, in een land waar een paar miljoen kinderen géén speelgoed hebben, waar kinderarbeid is en waar kinderen honger hebben.
In een koffiepauze op school bespreken we het artikel met elkaar. Leraar Raj herinnert me nog even aan het spandoek van de Duniya Education, daarop staat geschreven: ‘love each and every child, as if it was your own’. Ik weet en ik voel dat alle leraren dat naleven. Het is te zien in de gezichtjes van de kinderen!

Het zit erop! We gaan terug naar school om te eten.

Mijn trip zit er ook alweer bijna op! 2 maanden zijn omgevlogen. Ik loop mee met klas 4 terug naar school. Volgend jaar zullen na hun examen vast allemaal verder willen studeren. Dat betekent dat ik hard aan bak moet om sponsoren te vinden om het Duniya Generation fonds aan te vullen. 100 euro per kind per schooljaar. 14 leerlingen telt klas 4. Ik gun het ze allemaal zo ontzettend!

Klas 2 loopt langs de huisjes waar een flink aantal van onze leerlingen wonen. Ik huiver als ik denk aan de koude nachten die eraan zitten te komen. De kinderen zitten ‘s morgens al met truien aan in de klas, maar de échte kou moet nog komen. De leraren zijn momenteel aan het inventariseren welke gezinnen en ouderen we dekens gaan geven voor de wintermaanden.

Maalti en Anju wachten de kinderen op met een grote pan rijst, linzen en een gekookt ei. Het ruikt heerlijk in de school en het smaakt ook goed!

De afgelopen 2 maanden heb ik weer goed kunnen ervaren hoe de projecten van Stichting Duniya draaien. Onder de indruk ben ik van de inzet van onze leraren/sociaal werkers die in India werken. Vol energie, lange dagen en altijd bereikbaar. Geen dag is hier het hetzelfde en dat vraagt veel van iedereen. Soms kijken we elkaar vol ongeloof aan als we dagen hebben waar het ene probleem na het andere voorbij komt. Verdrietig, boos of blij ben ik ook nooit alleen! De verhalen van de schoolkinderen of bewoners uit de wijk grijpen hun vaak net zo aan. We praten (maar vooral ook lachen!) daarom veel met elkaar. Dit is echt nodig om de 24-uurs achtbaan vol te houden. Het maakt het team ook hecht en het voelt fantastisch om er onderdeel van te zijn.

Volgende week ben ik weer thuis, geïnspireerd en trots. En wat zal ik iedereen gaan missen!