Children’s day

Op 14 november vieren we in India ‘Children’s Day’. Het is de verjaardag van Indiaas eerste Minister President Jawaharlal Nehru en hij werd in de volksmond liefkozend ‘oom’ genoemd. Nehru was gek op kinderen en vertelde ‘zijn’ volk altijd om kinderen liefdevol op te voeden, omdat ze de toekomst zijn. 14 november staat dus in het teken van het kind. Geen les op school, maar spelen!
We beginnen op school (zoals gewoonlijk) met een gebed en het zingen van het Volkslied.

Vandaag krijgen de kinderen ook een verrassing. We hebben een grote donatie gekregen na een sportieve inzamelingsactie afgelopen zomer. Hiervan heb ik allemaal sportattributen gekocht. Hockeysticks, badmintonrackets, cricket, frisbees en voetballen. Daarnaast ook nog educatief speelgoed voor de kleinste kinderen op school zoals een legpuzzel van het alfabet en speelgoed. We zijn er heel erg blij mee.

De kinderen uit klas 3 en 4 gaan hockeyen en cricket spelen op het veldje bij de moskee. Klas 1 en 2 gaan in het park knutselen en badmintonnen. In het park zijn balspelen niet toegestaan. Voordat we vertrekken legt Nisha uit dat een hockeystick niet gemaakt is om elkaar mee te slaan of een koe, alléén een bal!

Daar gaan we dan! Netjes in een rij naar de moskee.

De kinderen krijgen hockeyles van de vader van lerares Nisha. Hij heeft zelf hockey gespeeld en is zelfs bevriend met een oud hockey international!

Wat een heerlijke chaos op het stoffige veldje.

De hockeymeisjes!

De jongens vinden cricket interessanter dan hockey. Dwars door alle hockey spelende kinderen wordt een cricketveld aangelegd. Ballen vliegen ons om de oren, maar er gebeuren gelukkig geen ongelukken!

Ondertussen wordt in het park (waar het heerlijk rustig en stofvrij is!) lekker badminton gespeeld.

Wat een feest voor de kids om veilig te kunnen rondrennen zonder in een koeienvlaai te stappen of omver gereden te worden door een riksja of motorbike.

We spelen winkeltje met plastic groente en fruit, maar wel met écht geld uit mijn portemonnee. 15 rupees voor een ananas, belachelijk duur Gelukkig krijg ik de druiven voor 8 rupees per kilo, in plaats van 10 rupees.

Klas 3 en 4 komen ook naar het park toe. We verzamelen alle kinderen om met elkaar wedstrijdjes te gaan doen. Hardloopwedstrijdjes, maar ook zaklopen. Winnaars van de wedstrijdjes kunnen een gewilde prijs winnen…..een schoolschrift! Wat hebben we toch een stel ijverige studenten.

Mithun laat zijn klasgenoten met een grote afstand achter zich. Hij is echt razend snel!

Ik lijk wel een badmeester zo bovenop de glijbaan. Een prima plek om te genieten van de wedstrijdjes en de vrolijke kids en die plezier hebben.

De zaklopers moeten in hun races naar mij toe hobbelen. Haha, wat geweldig leuk is dit toch! Kleine Krishna is de brand in zijn huisje haast alweer vergeten. Hij heeft nieuwe kleren, nieuwe boeken en ook thuis hebben zijn ouders al weer veel spulletjes op orde.

Een dag na Children’s Day staat er een kritisch artikel in de krant. Een activist schrijft dat India zich tegen over oud Minister President Nehru moet schamen. Wat nou, Children’s Day, in een land waar een paar miljoen kinderen géén speelgoed hebben, waar kinderarbeid is en waar kinderen honger hebben.
In een koffiepauze op school bespreken we het artikel met elkaar. Leraar Raj herinnert me nog even aan het spandoek van de Duniya Education, daarop staat geschreven: ‘love each and every child, as if it was your own’. Ik weet en ik voel dat alle leraren dat naleven. Het is te zien in de gezichtjes van de kinderen!

Het zit erop! We gaan terug naar school om te eten.

Mijn trip zit er ook alweer bijna op! 2 maanden zijn omgevlogen. Ik loop mee met klas 4 terug naar school. Volgend jaar zullen na hun examen vast allemaal verder willen studeren. Dat betekent dat ik hard aan bak moet om sponsoren te vinden om het Duniya Generation fonds aan te vullen. 100 euro per kind per schooljaar. 14 leerlingen telt klas 4. Ik gun het ze allemaal zo ontzettend!

Klas 2 loopt langs de huisjes waar een flink aantal van onze leerlingen wonen. Ik huiver als ik denk aan de koude nachten die eraan zitten te komen. De kinderen zitten ‘s morgens al met truien aan in de klas, maar de échte kou moet nog komen. De leraren zijn momenteel aan het inventariseren welke gezinnen en ouderen we dekens gaan geven voor de wintermaanden.

Maalti en Anju wachten de kinderen op met een grote pan rijst, linzen en een gekookt ei. Het ruikt heerlijk in de school en het smaakt ook goed!

De afgelopen 2 maanden heb ik weer goed kunnen ervaren hoe de projecten van Stichting Duniya draaien. Onder de indruk ben ik van de inzet van onze leraren/sociaal werkers die in India werken. Vol energie, lange dagen en altijd bereikbaar. Geen dag is hier het hetzelfde en dat vraagt veel van iedereen. Soms kijken we elkaar vol ongeloof aan als we dagen hebben waar het ene probleem na het andere voorbij komt. Verdrietig, boos of blij ben ik ook nooit alleen! De verhalen van de schoolkinderen of bewoners uit de wijk grijpen hun vaak net zo aan. We praten (maar vooral ook lachen!) daarom veel met elkaar. Dit is echt nodig om de 24-uurs achtbaan vol te houden. Het maakt het team ook hecht en het voelt fantastisch om er onderdeel van te zijn.

Volgende week ben ik weer thuis, geïnspireerd en trots. En wat zal ik iedereen gaan missen!

Vrouwenpraat

De 11-jarige Rekha (juf Sheela) woont in Nagwa. Ze gaat naar school en helpt haar moeder graag in het huishouden. De altijd blije Rekha voelt zich de laatste tijd vaak verdrietig. Haar lichaam doet vaak pijn en ze begrijpt niet zo goed waarom haar borsten opeens groeien. In een winkeltje waar ze onlangs zeep en nagellak wilde kopen werd ze betast door de eigenaar van de winkel (schoolkok Anju).

De oude man had Rekha verteld hoe mooi ze en speciaal ze was. Zonder iets te kopen was ze snel naar huis gerend om haar gezicht te wassen.

Ook op school voelt Rekha zich niet meer prettig, zeker niet bij haar leraar wiskunde (juf Sukhmani). Tijdens het huiswerk nakijken, streelde hij opeens haar armen!

De leraar vertelde haar ook nog eens niets thuis te zeggen! Anders zou hij haar niet meer helpen met huiswerk nakijken.

Rekha is ook liever niet meer alleen thuis. Die stomme oom (schoolassistent Maalti) van haar! Telkens als hij thuiskomt slaat hij een arm om haar heen en maakt hij grapjes over haar groeiende borsten en het feit dat ze geen klein meisje meer is. Ze schaamt zich en rot en ook haar oom zegt haar niets tegen haar moeder te vertellen.

De ouders van Rekha (papa = Rinky van Duniya Decoration, mama = juf Asha) snappen niet waarom Rekha de laatste tijd zo stil is. Volgens de vader van Rinky wordt het de hoogste tijd dat Rekha gaat praten. Haar moeder gaat het gesprek aan.

Verdrietig vertelt Rekha aan haar moeder, wat er allemaal is gebeurd. Ze vraagt haar moeder waarom haar borsten groeien en haar lichaam soms zo’n pijn doet.

Haar moeder is erg boos als ze hoort welke mannen haar hebben aangeraakt, samen zullen ze dat gaan zeggen tegen de heren. Dat mannen haar willen aanraken valt niet goed te praten, maar Rehka zal moeten gaan leren zich te gedragen als een jonge  Hindoestaanse vrouw. Dit betekent afstand houden, en een dupatta (een lang sjaal) dragen om haar borsten te verbergen. Het maakte een paar jaar geleden niet uit om samen met haar vriendjes bij de waterpomp te spelen. Die tijden zijn nu voorbij en een nieuw leven gaat beginnen.
Omdat Rekha ook vaak pijn in haar lichaam heeft, begint haar moeder ook te vertellen over ongesteld worden. Verschrikt kijkt Rekha haar aan als het woord ‘bloed’ valt. “Ieder maand?”, vraagt ze vol verbazing. Ook de rest van het jonge publiek houdt haar adem in. De voorlichtingsmiddag op school is nu officieel begonnen, en Asha begint te vertellen.

Asha legt de jonge meiden uit wat ongesteld zijn inhoudt en dat het niet iets is om je zorgen over te maken. Ze legt uit hoe het maandverband gebruikt moet worden, dat je kleding waarin bloed zit met kokend water moet reinigen en dat je vooral maandverband niet zomaar op straat moet gooien!
Nisha komt nog even terug op het toneelstukje en het gesprek tussen moeder en dochter. De meiden moeten vooral niet bang zijn om met hun moeder te praten. Aan de aanwezige moeders vraagt ze om hun dochters te steunen en ze te helpen. Zij weten immers als geen ander hoe het werkt.

Het wordt tijd om de allerjongsten meiden naar huis te sturen en verder te praten met de oudere meiden en een paar moeders. In een kring gaan het hebben over het huwelijk, sex, anticonceptie en “family-planning”.

Een van de jonge meiden ‘weet’ wat er gebeurd als ze getrouwd is. “Dan komen er 4 kinderen en moet ik een heleboel eten koken’, zegt ze. Hoe die 4 kinderen er komen, dat weet ze niet. Asha heeft een boel te vertellen en uit te leggen! Dat doet ze open, eerlijk en met humor! Aan het einde van het verhaal heeft ze een mooi bruggetje naar de onderwerpen anticonceptie en ‘family-planning’. Tegen het meisje zegt ze:  “Om er voor te zorgen dat je niet zoveel eten hoeft te koken, zijn er hulpmiddelen en medicijnen die je kunt gebruiken”.

De menstruatieketting is een hulpmiddel voor vrouwen om te leren wanneer ze vruchtbaar zijn en wanneer niet. Het is afgestemd op een gemiddelde vrouw, dus geen veilige methode. Maar het geeft wel veel inzicht! De donkere kraal is de eerste dag van de ongesteldheid, een zwart ringetje kan over iedere kraal geschoven worden, zodat de vrouw de dagen kan bijhouden. Gemiddeld is de ongesteldheid bij de roze kraal afgelopen, maar kan nog wat doorlopen. De witten kralen zijn de dagen dat vrouwen veilige sex moeten hebben of geen sex, dit zijn de vruchtbare dagen. Als de gekleurde kralen weer beginnen is de kans op zwangerschap klein dus kan eventueel ook sex zonder voorbehoedsmiddelen en dan begint weer de menstruatie.
Sukhmani legt nog eens duidelijk uit dat de ketting een zwangerschap niet voorkomt!

Tot mijn verbazing zijn er een aantal vrouwen die condooms in huis hebben en ook gebruiken! De mannen kopen de condooms zelf en ze doen ze ook zelf om.
We hebben niet erg goed nagedacht over hulpstukken om te oefenen, maar we zijn creatief en gaan aan de slag.

Dan is de pil aan de beurt. Een medicijn dat je dagelijks moet innemen! Niet de pil ‘uit de woensdag’ innemen als je op woensdag sex hebt! En als je vervolgens op donderdag geen sex hebt, een dagje overslaan. Iedere dag innemen op een zo vast mogelijk tijdstip en als langdurig diarree hebt of moet overgeven, dan is de pil niet meer veilig. Het is de dames duidelijk! Hier geen discussies over vergoeding van de zorgverzekeraar, maar maandelijks geld krijgen van hun man! Een maand de pil slikken heeft geen zin.

De morning-afterpil is gewoon bij de apotheek op straat verkrijgbaar en heet ‘unwanted’. Ook hier bestaat onduidelijkheid over. “Deze pil heb ik wel eens een paar keer maand geslikt”, zegt een vrouw. De morning-afterpil is geen anticonceptie middel, maar een noodmaatregel!

Ik geniet van deze vrouwenmiddag! Iedereen is serieus en gekomen om iets te leren en hun verhalen te delen. Ik hoop dat we met dit soort middagen er aan bijdragen dat er in de toekomst minder onzekere Rekha’s rondlopen.
Ik moet gniffelen als ik zie dat lesmateriaal stiekem mee naar huis wordt genomen.

20.000 rupees, wat zou jij doen??

Het lesprogramma op school draait als een trein. Dagelijks krijgen de leerlingen Hindi, Engels, Maatschappijleer, Wiskunde, Aardrijkskunde en Wetenschap. De lessen zijn gevarieerd en de leraren geven met veel passie en energie les. Het is altijd een feest om naar school te lopen en op straat al de kinderstemmen te horen die lesjes op dreunen. Op school bemoei ik me niet met de lesprogramma’s, ik wil de lessen zo min mogelijk storen. Vaak zit ik in ons kantoortje (op foto ná schooltijd met Preity) of ik ben op pad.

Afgelopen week stond de volgende opdracht op het bord. Kort, maar krachtig! Wat zou jij doen met 20.000 rupees (296 euro). Ik heb de les meegedaan. Voor mij was het heerlijk om in de koppies van de kinderen te kunnen kijken en mee te fantaseren over het uitgeven van het geld.

20.000 rupees is voor de kinderen van klas 2 een enorm bedrag! Het gemiddelde maandsalaris van hun ouders ligt tussen de 1000 en 1500 rupees per maand. In kleine groepjes wordt er met elkaar overlegd.

De lijstjes worden besproken met juf Nisha en ik heb veel schik om de wensenlijstjes van de kinderen. De 20.000 rupees worden goed besteed!

Mithun is verstandig! Boven aan zijn lijstje staat dat hij 10.000 rupees op de bank zet. Van 5000 rupees wil hij een paleis kopen.

Broer en zus Abhijeet en Laxmi maken zich het er gemakkelijk vanaf. Beiden hebben hetzelfde opgeschreven. Als ze het geld bij elkaar zouden optellen, dan komen ze een heel eind. Ze willen een school bouwen, school spullen kopen, een huis en eten voor iedereen!

Raj heeft er een hele studie van gemaakt. Wat een waslijst aan wensen. En hij houdt nog geld over ook! Zijn ouders maken goedkope sieraden voor de markt en daar haalt hij veel inspiratie vandaan. Zo wil hij een koelkast met diamanten, een gouden sofa en voor 5000 rupees koopt hij een vliegtuig.

Papa en mama mogen ook meedelen. Papa krijgt 800 rupees en mama 900.

Op bijna alle lijstjes staan ook koeien en waterbuffels. Een goede investering van de kinderen. Ook wordt er geld apart gezet voor rijst, kruiden voor in de keuken en bloemen voor de tempel.

Van mij krijgt Akaash een 10. Hij heeft opgeschreven dat er 10.000 rupees naar de bank gaat om te sparen voor zijn opleiding tot politieagent. Het overige geld gebruikt hij voor kleding, een groot huis en zijn ouders. Maar! Eigenlijk wil hij het geld aan wat anders besteden, maar dat durft hij niet zo goed op te schrijven. Glunderend vertelt hij me dat hij graag 5000 rupees zou willen uitgeven aan een verblijf in een luxe hotel met heel veel lekker eten. Een luxe hotel lijkt hem een goede plek om uit te rusten. Als hij via Duniya Generation zijn studie afrond en politieman wordt, dan beloof ik hem een nachtje in een luxe hotel.

Wat zou jij doen met 20.000 rupees?

Brand!!

In klas 1 zit een klein ventje met een prachtige glimlach. Een heerlijk ventje die naar school gaan echt een feest vindt.

Gister was Krishna niet op school en zijn buurmeisje uit klas 2 vertelt ons dat er brand in zijn huis is geweest. We schrikken en gaan direct naar zijn huis toe. We treffen daar een ravage aan en een terneergeslagen familie én Krishna.

Zijn vader vertelt ons dat de TV is ontploft, waarschijnlijk door kortsluiting. De brand die na de ontploffing volgde, heeft haast alles verwoest. Gelukkig zijn er geen gewonden gevallen en dat is echt een wonder als ik rondkijk in het huis en de gasfles zie staan.  Op de planken achter Krishna lagen zijn schoolboeken en uniform. Hij was niet op school, omdat hij niet zonder uniform durfde te komen.

Op het dak ligt de oorzaak van de brand, de TV.

Potten, pannen, borden, glazen, bestek … alles moet opnieuw gekocht worden.

De voordeur, het bed en het matras. Ook deze zijn verwoest.

Naast het huis struinen we door nóg een berg met verwoeste spulletjes. Hier vinden we ook Krishna’s zijn schoolboeken.

We vinden een schoolschrift van Krishna. Ik stel hem gerust door te zeggen dat hij weer nieuwe boeken, schriften, schooltas, uniform en schoenen krijgt.

We nodigen de ouders uit om naar school te komen om te praten over hulp. Samen maken we een lijst met spullen die weer gekocht moeten worden. We schrijven vooralsnog alleen de urgente spullen voor de familie bestaand uit 7 kinderen (Krishna en 6 zussen), papa en mama. We komen uit op een bedrag van 20.000 rupees, dat is bijna 300 euro.

We geven de ouders direct een bedrag mee van 15.000 rupees.  Dit is een lening voor het gezin en maandelijks zullen ze ons een klein bedrag terug betalen. Ik spreek met het gezin af dat ze het geld eerst gebruiken voor het schoonmaken en opnieuw verven van het huis, want alles is erg smerig.

Het noodfonds van Stichting Duniya doneert de familie 5000 rupees om van dit verwoeste huis weer een fijne plek om te wonen te maken.

Duniya Generation – schoolreisje

De kinderen van Duniya Generation hebben een speciaal plekje in mijn hart. 19 hard werkende studenten die er van overtuigd zijn dat zij later niet als fietsriksja fietser of huishoudelijk werkster zullen werken. Als het aan hun ligt werken er straks in Nagwa agenten aan corruptie, zijn er leraren voor alle kinderen en bieden dokters gratis hulp aan de arme mensen. Voor het plezier in de wijk zal er ook een dansleraar zijn.
Als ik in India ben ga ik altijd wat leuks doen met de studenten. Vooral voor de lol, maar ook om ze aan te moedigen te blijven geloven in hun dromen. Dit jaar een schoolreisje mét overnachting en dat betekent veel regelwerk. We nodigen de ouders van de kinderen uit, zodat we ze kunnen uitleggen wat we gaan doen.

We gaan met een schoolbus 2 dagen naar Robertsganj, een dorpje ongeveer 90 kilometer onder Varanasi. Hier woont de zus van leraar Raj in een groot huis en we zijn er van harte welkom. Vlakbij Robertsganj ligt een groot stuwmeer en er zijn watervallen in een prachtige omgeving. We vertrekken om 07.30 uur! De gehuurde bus is op tijd en alle kinderen ook!

We worden uitgezwaaid door de familie.

De bus heeft om te starten wel een duwtje nodig. In gedachten vraag ik de Indiase Goden om ons veilig naar Robertsganj te brengen én terug!

In Robertsganj worden we ontvangen met thee en koekjes. Dat kunnen we wel gebruiken na een lange reis.

Op het dak wordt in grote pannen eten voor ons gemaakt. Kamal, de zus van Raj heeft hiervoor speciaal een kok ingehuurd. Het ontbijt is heerlijk en Kamal is een hartelijke en lieve gastvrouw.

Duwen maar! We gaan het stuwmeer bekijken, zwemmen en picknicken.

We bekijken een afwatering (gebouwd in 1916) van het stuwmeer. Het water wordt aan de andere kant van de dam gebruikt om de rijstvelden van water te voorzien. Rechtsonder op de foto drijft géén lichaam, maar de overblijfselen van een standbeeld van een Hindoe God. Die worden vaak na een festival in het water gegooid.

Met veel geweld stroomt het water aan de andere kant van het stuwmeer in een kanaal. Raj legt uit waar het water voor wordt gebruikt.

Nou, hier zijn we dus!

Ik voel me trots op de studenten die voor me uit rennen op de dam. In 2007 is Duniya Generation opgericht en helpt kinderen van Duniya Education verder met studeren na het afronden van de basisschool. Als in mei de schoolexamens zijn geweest, gaan we gesprekken aan met de geslaagde kinderen en ouders van onze laatste klas. We praten over de toekomst van de kinderen. Studeren via Duniya Generation betekent minimaal nog 8 jaar naar school gaan, om daarna een gerichte beroepsopleiding te kunnen gaan volgen. Er zijn helaas ouders die dit niet zien zitten. Ze hebben hun kinderen nodig om te werken en een inkomen te verdienen. Andere ouders willen dat hun kind nog een jaar of 2 / 3 naar school gaat en dan gaat werken. Natuurlijk proberen onze leraren de ouders ervan te overtuigen dat onderwijs belangrijk is. Maar de werkelijkheid leert ons dat dit niet voor kind is weggelegd. Het zijn gelukkig uitzonderingen en daarom bestaat na 3 jaar Duniya Generation onze groep al uit 19 studenten. Hebben we afvallers gehad, ja..helaas wel. 3 kinderen hebben onze groep verlaten.

1 studiejaar kost per student 100 euro. Van deze 100 euro betalen we de schoolboeken, uniform, kosten voor examens, schoolgeld, schoolreisje en een extra leraar die de studenten dagelijks, na schooltijd, begeleid met het maken van hun huiswerk en ze helpt met hun vragen. De meeste ouders van de studenten kunnen niet lezen en schrijven. De studenten doen zelf ook een bijdrage. Deze bedraagt ongeveer 15 euro.

Geld dat overblijft gebruiken we voor noodgevallen zoals medicijnen, maar ook sparen we het op voor nieuwe leerlingen die we volgend jaar weer aan de groep willen toevoegen!

De omgeving van Robertsganj is prachtig! Heerlijk om in de natuur rond te wandelen. Varanasi is hectisch, druk en stoffig. Hier ruiken we bloemen en is de lucht fris.

We vinden een mooie plek om te zwemmen en picknicken! Wat is het leuk om met elkaar in het water te plonzen. Ik heb vooral veel lol om de kids die zichzelf eerst uitgebreid insoppen, omdat ze zich ‘s ochtends niet hebben gewassen.

De kok heeft een gigantische pan meegeven met daarin met gebakken rijst met groenten. Gelukkig zit de pan halfvol!

Met zijn allen wandelen we via een uitzichtpunt terug naar de bus. Het is goed te merken dat de winter in aantocht is. Als de zon begint te dalen, koelt het flink af.

We eten kip met rijst én friet! Ik heb beloofd de frietjes te maken.

Er is geen stroom en in het pikkedonker met behulp van een zaklamp op mijn mobiel, bak ik frietjes. Bloedheet is het bij de pan!

Goudbruin!

Friet met ketchup en mayo!

Bedtijd! Wat liggen een paar van de jongens er gezellig bij en zo netjes naast elkaar.

Als ik 10 minuten later terugkom is het keten begonnen! En geloof me….dit duurt bij de jongens de hele nacht. Grote hilariteit als ‘s nachts Sunil een grap met Tapan wil uithalen, door bovenop zijn hoofd te gaan zitten. Per ongeluk gaat hij op het hoofd van zijn oude leraar Raj zitten.

Bij de meiden is het al snel stil! Echt! Om 06.00 staan ze naast hun bed om te overleggen wat ze zullen aantrekken.

De jongens wassen zich ondertussen bij de waterpomp. Ik moet er niet aan denken. Het water is zooo koud! Dat vinden de jongens ook en om het koude water de baas te zijn, roepen ze de hele tijd ‘het water is warm’, ‘het water is warm’.

Dan zijn de dames aan de beurt.

Optutten voor het ontbijt begint. Iedereen ruikt heerlijk naar zeep en haarolie. Bij de meiden zijn de skinny jeans helemaal in de mode.

Kamal verzorgt een echt ‘zondags’ ontbijt. Omelet met brood. Als extraatje heb ik jam en chocoladepasta meegenomen.

Met de buurman maken we nog een rondje door de rijstvelden. Hartstikke leuk, maar op diverse plekken ontdekken we slangen en ik loop er helemaal niet ontspannen bij. Volgens de kids bijten ze niet en ze lopen vrolijk door de velden heen!

Het is heel leuk om sponsor van Duniya Generation te zijn! Sponsoren ontvangen zelfgemaakte kadootjes, af en toe een kaartje of een nieuwsbrief. Wat we nu hebben gemaakt, blijft een verrassing aangezien onze sponsoren deze blog ook lezen.

Tijd om naar huis te gaan. We bedanken Kamal voor haar gastvrijheid. Wat hebben we het leuk gehad en heerlijk gegeten. Alles was perfect geregeld!

Onderweg eten we nog een hapje en daarna wordt het al snel stil in de bus.

Voordat Rahul in slaapt valt, vraagt hij me waarom ik weer terug moet naar Nederland en niet in India kan blijven. Ik leg hem uit dat ik in Nederland mijn geld moet verdienen om weer naar India te kunnen reizen. Hij knikt begrijpend. Ik vertel hem ook dat ik in Nederland heel vaak aan de groep denk en iedereen mis. “We zullen je heel erg missen en we denken iedere dag aan jou” zegt Rahul.

Lieve,
Sunny, Vishal, Khusboo, Santosh, Suraj II, Pradeep, Subrato, Neetu
Bhanu, Deepa, Sunil, Jagarnath
Rahul, Suruchi, Rani, Komal, Deepak
Tapan, Suraj I
Jullie dromen, zijn mijn dromen. En ik hoop dat we nog meer kinderen kunnen laten studeren via Duniya Generation.

Shubh Diwali

Vandaag is het Diwali, een van de belangrijkste feesten in India. Het staat ook bekend als het Lichtjesfeest en heeft als symbolische bedoeling “de overwinning van het goede over het kwade, overwinning van het licht over de duisternis, overwinning van de gelukzaligheid over de onwetendheid”.

We vereren vandaag de Hindoe Godin Lakshmi, zij is de Godin van het licht, de schoonheid, rijkdom en voorspoed. Maar het kan ook zijn dat mensen vandaag de terugkeer van God Rama en zijn vrouw Sita vieren, na 14 jaar ballingschap. Dit is een verhaal uit de Ramayana (Indiaas grootste Heldendicht). Er zijn verschillende verhalen over Diwali. Dit komt omdat het feest in heel India gevierd wordt en door de eeuwen heen zijn er in het land verschillende verhalen over de oorsprong van Diwali ontstaan.

Huizen en straten zijn vandaag verlicht met lichtjes. Van kerstverlichting tot traditioneel gebakken bakjes van klei met daarin een wattenlontje en wat olie.  Als het maar licht geeft! Vandaag eten we veel zoetigheid en geven we elkaar een cadeautje.

Op school hebben de kinderen zelf kaarsjes gemaakt en ze branden in volle glorie. Licht staat in India in verbinding met succes en hoop. Och….wat gun ik al onze kinderen veel succes en een prachtige toekomst. Dat verdienen ze allemaal!

Cadeautjes!

Shubh Diwali – Gelukkig Lichtjesfeest

Eigen huis en tuin – aflevering India

“Een nieuw dak!”, dat opperden we aan Noëlla en Rene eerder dit jaar tijdens een ontmoeting in Amsterdam. Een prachtig ontwerp werd gemaakt en met het nieuwe dak onder de arm wandelden Noëlla en René onze school binnen. Ze wilden het zelf komen monteren. Wat een mooie donatie en natuurlijk leuk om de school met eigen ogen te kunnen zien.
Vergeet niet! Klussen in India is een uitdaging. Geen Gamma of Praxis om de hoek, verroeste zagen en zonder stroom kan de boormachine ook geen werk verrichten. Creativiteit en doorzettingsvermogen waren een vereiste voor de bouw van een stevig raamwerk om het doek aan vast te maken.
Naast een nieuw dak hebben we ook veel schilderwerk verricht. Tekeningen met vrolijke kleuren, maken de school een nog fijnere plek om te zijn. Hierbij een fotoverslag van 2 (maar 2!) dagen hard werken op Duniya Education.
Van de sloop van het oude dak tot en met de feestelijke heropening van de school.

Regen tijdens het breken en wat een troep komt er van het dak af!

We gaan bouwen en schilderen, maar voordat we beginnen een speciaal gebed voor het nieuwe dak. Dat het ons maar veel plezier mag schenken en we danken Noëlla en René voor het maken.

Wat mooi! Iedereen is echt super blij!

Het dak en het schilderwerk zijn bijna klaar! Er is 2 dagen keihard gewerkt. Op naar de heropening van de school.

De dag van de heropening!

We koken een feestmaal voor 100 personen!

Bloemen voor Noëlla en René.

Optredens onder het prachtige nieuwe dak!

Het eten is een feestmaal!

Met een ijsje toe!

Leraren en kinderen zijn ontzettend blij met het nieuwe dag en de prachtige nieuwe muurschilderingen. Wat een verschil met het oude dak!

Vrolijke muurschilderingen bij de keuken!

We zijn ontzettend blij met het resultaat en het samenwerken met Noëlla en Rene was hartstikke leuk!

PS
Vorig jaar maakten we ons nog veel zorgen om Ghulab, de man van onze lerares Sukhmani. Hij had een beroerte gehad. Ghulab maakt het goed en dat bewijzen deze foto’s. Omdat we toch aan het klussen waren, hebben we meteen het toilet van de school aangepakt. Ghulab heeft hier hard aan meegewerkt!
Ghulab vorig jaar:

Ghulab dit jaar aan het werk in ons toilet.

Toilet zoals die was:

Heerlijk! Dit ziet er weer schoon en fris uit!

De wereld kunnen we niet veranderen, Preity’s wereld wel!

Op mijn to-do lijst stond nog ‘repareren rolstoel van Preity’. Om 1 wiel van de rolstoel zat helemaal geen band meer en de andere band was lek. De rolstoel zat natuurlijk voor geen meter meer! Daarnaast was de rolstoel ook niet opklapbaar, best onhandig tijdens een schoolreisje. Het ding neemt veel ruimte in!

Vol goede moed ga ik op pad met de rolstoel naar een medische winkel in de buurt van de school. Repareren kan niet moeilijk zijn. Nieuwe bandjes en hoppa.

Aangekomen bij de medische winkel, blijkt een reparatie toch niet zo gemakkelijk! Er zijn geen banden meer verkrijgbaar waarin lucht moet. Volgens de verkoper hebben we een ouderwetse rolstoel! Reparatie kan wel met geheel nieuwe wielen van rubber. Veel beter voor een rolstoel die de hele dag over stenen moet hobbelen. Kosten voor 2 nieuwe wielen: 47 euro. Ik vind het veel geld. Er is vast een andere oplossing te verzinnen en ik denk aan mijn fietsenmaker. In de hoek van de winkel zie ik een gloednieuwe (wel grotere) rolstoel staan. Nieuwsgierig vraag ik naar de kosten. 75 euro! Dat vind ik in verhouding met 2 nieuwe banden reuze meevallen, plus we hebben een gloednieuwe en stevige rolstoel! Ik vertel de verkoper dat ik met mijn collega bestuursleden Mirjam en Anouk wil overleggen in Nederland, maar dat ik door het tijdverschil niet direct antwoord kan krijgen op mijn sms. Ik laat de kapotte rolstoel achter en ik spreek met de verkoper af dat ik hem later op de dag bel met de boodschap reparatie of aanschaf.
Mirjam en Anouk zijn het eens met aanschaf van nieuwe rolstoel. Samen met vriend Sapan ga ik terug naar de medische winkel. Zowel de oude als de nieuwe rolstoel moeten mee terug naar school. Een fietsriksja is daar ideaal voor!

Natuurlijk pas ik er ook nog wel bij! Ik vraag Sapan wel om rustig te fietsen.

Eerst gaan we naar het atelier van Duniya Generation om de nieuwe rolstoel te verstoppen. Het is nog een verrassing voor Preity. Vervolgens gaan we met de oude naar de fietsenmaker.

Mijn fietsenmaker (geel/wit gestreept) shirt kan de rolstoel van nieuwe wielen voorzien. Na 3 dagen heen en weer lopen en beloftes als ‘vanavond is -ie klaar’, was ik het zat. De rolstoel staat weer op school zónder nieuwe banden. Als ik weer nieuw geduld heb, dan ga ik het ergens anders proberen.

Vandaag voor Preity dus een grote verrassing! Ik had haar verteld dat ze naar school kon komen om haar rolstoel op te halen. Toen ze haar oude bakkie met kapotte banden zag staan, keek ze heel erg sip. Maar om het hoekje stond iets veel mooiers op haar te wachten. Een gloednieuwe rolstoel mét Nijntje kussen!

Samen met mama Shanti lach ik om Preity en haar blijdschap!

Dit maakt het Duniya Medication (ons Medische Fonds) dus zo belangrijk! Een goede en stevige rolstoel (ook al is die wat te groot) met banden die niet meer lek kunnen gaan en een goed kussen om op te zitten. Dit is een verbetering voor Preity en haar glimlach laat dat zien!

De wereld kunnen we niet veranderen, Preity’s wereld wel!
www.duniya.org

Raj en de Koekjesfabriek

Al onze schoolkinderen eten wel eens de koekjes van Parle-G. Dit overheerlijke, zoete biscuitje is ideaal om mee in de melk of thee te soppen. Een pakje met 8 koekjes kost in India 2 rupees (0,03 cent) en is daardoor voor iedereen toegankelijk. Niet voor niets behoort Parle-G tot een van de grootste koekjesfabrikanten ter wereld. In India bezitten ze 70% van de ‘koekjesmarkt’.

Laat een van de fabrieken van dit koekje nou nét in Varanasi staan! Het is weer tijd voor een dagje “Watch & Learn”. Dit project is opgezet door de leraren en het neemt kinderen mee naar bijzondere locaties in en rondom Varanasi. Een groot fort, een tempel of politiebureau…de kinderen gaan er naar toe opgedeeld in kleine groepjes. Het project is bedacht om algemene kennis te vergroten en horizonnen te verbreden. Prachtig! Het bezoek aan de koekjesfabriek van Parle-G zorgt al dagen voor onrust op school! We verzamelen om 07.30 op school.

Keurig in de rij lopen we naar het vervoer toe dat ons naar de fabriek zal brengen.  De kleuren van een T-shirt staan voor een klas. Klas 1, groen. Klas 2, rood. Klas 3, blauw. Klas 4, geel.

Dit verhaaltje heet ‘Raj en de Koekjesfabriek’, omdat ik kleine Raj (haartjes keurig gekamd) uit klas 2 een heerlijk ventje vindt. Hij is altijd ondeugend, maar in zijn klas behoort hij tot een van de slimste ventjes. Ik zie in hem wel een kleine Sjakie die door de Chocoladefabriek loopt. Raj staat vandaag een paar keer extra op de foto.

We gaan met een soort autoriksja op pad, deze heet Vikram. Naast de kinderen gaan ook de dames van de schoonheidsspecialiste opleiding en naaister opleiding mee en we moeten flink proppen om iedereen een zitplaats te geven. 1 Vikram komt ook nog eens niet op dagen en we komen haast ruimte te kort als we ons realiseren dat de rolstoel van Pretty niet ingeklapt kan worden. Op dit soort momenten doe ik een schietgebedje en hoop ik dat iedereen veilig aankomt.

(Notitie voor op mijn to-do lijst: de rolstoel van Pretty mist een band! Dat rijdt en zit voor geen meter. Dus snel repareren)

Nou, daar gaan we dan! Ik schrijf het met een zucht, maar diep van binnen moet ik ook lachen om 5 Vikram’s volgestouwd met kinderen en leraren.

Ongeschonden komen we aan.

Als we het terrein oplopen roept iedereen ‘aaahhhhhhhhhh’, het ruikt er namelijk heel erg zoet. In het Hindi betekent geur ‘Khusboo’ en wordt vaak gebruikt als meisjesnaam. Ik vind het een mooi woord en het past nu prachtig bij de heerlijke geur die we ruiken.

We gaan eerst naar een filmzaal. Daar krijgen we een vrolijke animatiefilm over Parle-G te zien. De kinderen moeten er hard om lachen. Natuurlijk worden er ook veel verteld over Parle-G, de fabriek die in 1929 is opgericht. Zoals het proces van het maken van het koekje.

Na de film worden er vragen gesteld en moeten de leraren Raj en Ranjina een wedstrijdje doen. Wie kan er het snelst een handvol koekjes eten. Wat een lol heeft iedereen! Helaas mag ik niet veel foto’s maken en het slecht verlichte auditorium is het ook een ramp.

We mogen de fabriek in! Fotografie is hier ook verboden en aangezien een Parle-G  ‘hotemetoot’ continue aan mijn zijde loopt, krijg ik ook niet de kans. Voor de kinderen is het absoluut een Sjakie en de Chocoladefabriek ervaring. Ze kijken hun ogen uit! Op internet heb ik wat foto’s gevonden. Hierbij een korte rondleiding!

De toer eindigt op de plek waar we zijn gestart, maar dit keer hebben we allemaal een pak biscuitjes in onze hand. Daarnaast krijgen we van de fabriek nog flink wat mee voor op school!

Het wordt tijd om terug naar school te gaan. Wat hebben we een geweldige ochtend gehad, en leerzaam!

De ‘G’ van Parle-G, staat voor Parle-Glucose, maar vandaag is het Parle-Geluk!

PS: voor de nieuwsgierigen die willen weten wat dit ochtendje ‘Watch & Learn’ heeft gekost. Dat was € 27,00! Dit geld heb ik besteed aan het vervoer. Het bezoek aan de fabriek was gratis en alle koekjes ook.
Tips voor een ‘Watch & Learn’ zijn welkom!

Vitamines

Om de 6 maanden komt een lokale organisatie bij ons langs om onze schoolkinderen (tot en met 10 jaar) vitamine A en D te geven. We krijgen de vitamines gratis. Vitamine A is goed voor de ogen en immuunsysteem. Vitamine D zorgt voor een goede opbouw van de botten en gebit.

De verpleegsters geven 1 vitamine op school.

De verpleegsters vertellen de kinderen dat ze de andere vitamine ‘sone se pahle’, dat betekent ‘voor het slapen’ gaan, in moeten nemen.

Om er zeker van te zijn overhoort Nisha iedere kind dat aan de beurt is geweest.

Het innemen van de pil dat begrijpen de kids wel. Verlegen wordt er gevraagd of ze de koekjes ook voor het slapen gaan moeten eten, daar hadden de zusters namelijk niets over gezegd!